Hvernig á að aftengjast (án þess að missa tengslin)

Við erum tengdari en nokkru sinni fyrr.

Dagatölin minna okkur á hvar við eigum að vera. Símarnir segja okkur hvert við eigum að fara. Tilkynningar keppast um athygli okkar áður en við höfum svo mikið sem klárað morgunkaffið.

Það er því engin furða að mörg okkar ferðist í leit að meiri kyrrð.

Ekki endilega til að flýja heiminn – heldur til að heyra eigin hugsanir á ný.

Á Íslandi gerist það af sjálfu sér.

Náttúran hefur sinn eigin takt

Það er eitthvað við það að standa við jökullón sem lætur umheiminn virðast dásamlega fjarlægan.

Vindurinn krefst einskis af þér. Fjöllin sækjast ekki eftir athygli þinni. Jafnvel tíminn virðist líða öðruvísi.

Þú ferð að taka eftir smáatriðunum.

Gárunum á kyrru vatninu. Mosanum sem vex yfir ævafornt hraun. Birtunni sem breytist þegar skýin svífa um himininn. Fuglasöngnum sem berst yfir opið landslagið.

Án þess að átta þig á því hefurðu hætt að líta á símann.

Ekki af því að þú ákvaðst það – heldur af því að þú fannst eitthvað áhugaverðara.

Núvitund krefst ekki algjörrar þagnar

Að aftengjast þarf ekki að þýða að slökkva á öllu.

Það getur einfaldlega þýtt að skapa rými.

Rólegri morgunverður án tölvupósta. Gönguferð þar sem áfangastaðurinn skiptir minna máli en það sem þú tekur eftir á leiðinni. Kvöld sem fer í að horfa á sólarlagið frekar en skjáinn.

Þessar kyrrlátu stundir krefjast þess ekki að þú fórnir neinu.

Þær minna þig einfaldlega á það sem þú hefur farið á mis við.

Ísland býður þér að hægja á

Víða er það meðvitað val að hægja á sér.

Á Íslandi virðist það óhjákvæmilegt.

Landslagið kallar á hlé. Veðrið breytist fyrirvaralaust. Foss birtist handan við næstu beygju. Hópur íslenskra hesta safnast saman við vegarkantinn.

Þú stoppar af forvitni.

Svo áttarðu þig á því að þú hefur ekki hugsað um pósthólfið klukkustundum saman.

Það er hin hljóðláta gjöf sem Ísland færir þér.

Það skiptir truflunum út fyrir uppgötvanir.

Þægindi án truflana

Á Magma höfum við hannað hverja dvöl þannig að það verði áreynslulaust að hægja á sér.

Vaknaðu við fuglasöng í stað umferðarniðar. Sötraðu morgunkaffið á meðan þokan lyftist yfir hrauninu. Verðu deginum í að kanna fossa, gljúfur og svartar sandstrendur áður en þú snýrð aftur í hlýlegt og notalegt smáhýsi þar sem landslagið er þinn næsti nágranni.

Munaður snýst ekki um að eiga meira.

Stundum snýst hann um að þurfa minna.

Minni hávaða.

Minna stress.

Minni ástæðu til að líta annað en út um gluggann.

Stundirnar sem þú munt muna

Eftir mörg ár manstu líklega ekki hversu mörgum tölvupóstum þú svaraðir fyrir ferðina.

Þú munt muna eftir fossinum sem sveipaði þig úða.

Norðurljósunum sem dönsuðu um himininn.

Ylnum af nýbökuðu brauði eftir dag úti í náttúrunni.

Þögninni sem einhvern veginn var aldrei tómleg.

Þetta eru stundirnar sem fylgja þér, því þær krefjast allrar athygli þinnar.

Komdu aftur í núið

Bestu ferðalögin fara ekki alltaf með þig á nýjan stað.

Stundum færa þau þig aftur til sjálfs þín.

Skildu því eftir rými í ferðaáætluninni fyrir hið óvænta. Sittu aðeins lengur eftir morgunverðinn. Veldu rólegri veginn. Fylgstu með veðrinu líða yfir fjöllin.

Þú þarft ekki að aftengjast heiminum.

Þú þarft einfaldlega að tengjast á ný heiminum sem umlykur þig.

Leyfðu landinu að leiða.